Sztuka Kochania - w dwadzieścia lat później - Michalina Wisłocka

Sztuka Kochania - w dwadzieścia lat później - Michalina Wisłocka Książka klasyk Może sądzić, że jest to druga część tej pierwszej, słynnej Sztuki. Ile zmieniło się u nas przez ten czas! Książka pierwsza wywołała nie tylko poruszenie, myślę, że w pewnych środowiskach chyba wprost wstrząs. Nikt nigdy tak otwarcie o ,tych sprawach" nie pisat, tak wprost i tak wiele. Wisłocka ze swoją książką była jak taran rozbijający opory i zahamowania. Ona dokonała wyłomu, przez który potem już mogły wtargnąć inne - dziś już liczne - pozycje literatury seksuologicznej. Pojawiło się ich wiele - lepszych, gorszych. Niektóre są tak śmiałe, że Sztuka kochania przy nich to literatura dla pensjonarek... Ale gdyby nie było Wisłockiej i Sztuki kochania, nie byłoby do tej pory tej całej literatury. Od ukazania się Sztuki kochania wszyscy, którzy zajmujemy się tą tematyką, musieliśmy już pisać inaczej. I co ważniejsze — mogliśmy tak pisać. Wrzawa, jaką wywołała książka Wisłockiej, była wielka. Myślę, że było to najważniejsze, najgłośniejsze dzieło z dziedziny seksuologii, drukowane w czterdziestoleciu. Ciekawa była percepcja tego dzieła. Uczeni, fachowcy, populatorzy mieli uczucia mieszane, wielu nie kryło swych watpliwości. Nie wszystkim się książka podobała. Tak jest zawsze, że coś naprawdę oryginalnego wywołuje zarówno gorące sprzeciwy, jak i akceptacje. Inaczej zareagowali zwykli, tak zwani „szarzy" odbiorcy. Tu, zwłaszcza wśród ludzi młodych, książka wywołała entuzjazm, stała się obowiązkową, poszukiwaną lekturą. Myślę, że najważniejszy oddźwięk znalazła u dwudziesto-, trzydziestolatków. Zarówno horrendalne ceny na bazarach, jak dzikie kserokopie i pirackie przedruki są świadectwem zapotrzebowania na ten typ literatury, a także dowodzą, że autorka umiała trafić w „społeczne zapotrzebowanie". I mimo zjadliwych, a często obraźliwych „recenzji", mimo wybrzydzania różnych świętoszków, życie pokazało, kto miał rację.